Χωρίς την  ύπαρξη σύγχρονων δασικών χαρτών τα συνεχώς μετακινούμενα όρια του δάσους καλούνταν να τα «ερμηνεύσουν» τα κατά περιοχή δασαρχεία, που άλλοτε με φιλότιμη προσπάθεια και άλλοτε μεροληπτώντας υπέρ τοπικών συμφερόντων, χορηγούσαν ή στερούσαν τον πολυπόθητο «αποχαρακτηρισμό» βασιζόμενα σε προπολεμικές ανακριβείς αεροφωτογραφίες.

Πολλές από τις εκτάσεις αυτές είτε δεν είχαν ποτέ δασικό χαρακτήρα, ή/και δεν περιείχαν κάποιας μορφής δασική βλάστηση για πολλές δεκαετίες, με αποτέλεσμα να παραμένουν αναξιοποίητες ή να καλλιεργούνται παράνομα. 

Το δασικό ζήτημα λοιπόν κατατάσσεται σε περίοπτη θέση μεταξύ των υπερβολών που μαστίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Όπως και κάθε άλλο μεγάλο περιβαλλοντικό θέμα άλλοτε υπερεκτιμάται, άλλοτε υποτιμάται και άλλοτε συγκαλύπτεται ολοκληρωτικά, κατά πως βολεύει την εκάστοτε πολιτικοοικονομική συγκυρία.

Τελευταία επιχειρήθηκαν κάποιες παρεμβάσεις στον βασικό νόμο πλαίσιο για τα δάση του 1979. Αν όμως δεν ήσουν η περίπτωση που φωτογράφιζε το κάθε άρθρο, θα χρειαζόταν μεγάλη τύχη για να πέσεις σε κάποια διάταξη που θα επέλυε το δικό σου πρόβλημα. Παρ’ όλα αυτά, έπειτα από δύο διαδοχικές βελτιώσεις του άρθρου 47 για τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις, μπορώ να πω ότι βρέθηκε μία πολύ πρακτική διευκόλυνση με εφαρμογή σε πολλούς αποδέκτες.

Αφορά εκχερσωμένες ιδιωτικές δασικές εκτάσεις που χρησιμοποιούνται για γεωργική χρήση, οι οποίες μπορούν να εξαγοραστούν με ευτελές τίμημα από τον νόμιμο κάτοχό τους, ακόμη και αν αυτός δεν είναι  κατ’ επάγγελμα αγρότης.

Η έκταση μεταβιβάζεται πλέον κανονικά, μπορεί να συνενωθεί με μη δασικό κτήμα για την απόκτηση αρτιότητας και οικοδομησιμότητας, περιφράσσεται, συνδέεται με τα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, ενώ ο κάτοχος απαλλάσσεται από διώξεις και πρόστιμα που τυχόν είχαν επιβληθεί από αυτήν την αιτία.

Από ένα ολόκληρο δάσος το παραπάνω είναι μόνο ένα δένδρο. Και όμως αυτή η διάταξη έχει ανυπολόγιστο αριθμό εφαρμογών σε ένα μεγάλο πλήθος ακινήτων.